roshan gang.jpg

Roshan Di Puppo, Stuck somewhere else, 2020

 

Op deze foto zien we een test van mijn installatie Stuck voor de tentoonstelling In The Grey Zone. De plek is gesloten, de tentoonstelling gaat niet door, mijn werk zal niet af zijn. Het enige wat ik nog heb is deze foto.

 

Ik heb deze foto niet gemaakt en toch is het de mijne.

 

Kaat Claes nam ‘m bij het passeren. Tussen twee deuren door draaide ze zich om naar deze smalle gang, nam de foto en vervolgde haar weg. Haar blik landde daar waar ik wilde dat de blik van bezoekers zou landen.

 

Een face-à-face met een rechthoek tussen twee muren. Een moment tussen twee kamers. Een gebied dat wordt bezet door een gevangen aanwezigheid terwijl de bezoeker onderweg is.

 

Dit is de afbeelding die ik wilde.

 

Kaat Claes bukte zich niet, ze kwam niet dichterbij, ze speelde niet met het licht omdat het een kunstlicht is. Ze keek, ze fotografeerde en ze gaf me deze foto.

 

Mijn voornemen kreeg vorm in de ogen van Kaat Claes. Eén persoon was genoeg.

 

Het zit er allemaal in.

 

Een opgesloten vorm, fragiel ingeklemd tussen twee muren. De onmogelijkheid om vooruit of achteruit te gaan, vallen of stijgen als enige optie. Een bijna bijbels licht uit een opening in het plafond. Een elektrische installatie met brandende rode lampjes. Het geel dat straalt in de schaduw of dat de schaduw tegenhoudt. Een smal pad naar een gesloten deur. Vierkante tegels die in gesloten rijen naar voren komen. Ze staan ​​verderop strakker in de rij om onder de deur door te gaan, alsof ze zich nog verder willen uitvlakken.

 

De installatie verliet deze plek om zichzelf opnieuw uit te vinden in een foto.

 

De foto is geen getuigenis - het is het werk.

 

Stuck somewhere else.

 

 

 

EN

 

Roshan Di Puppo, Stuck somewhere else, 2020

 

 

In this photo we can see a test for my installation Stuck for the exhibition In The Grey Zone. The place has closed, the exhibition will not happen, my work will not be finished. All I have left is this photo.

 

I didn’t take this photo and yet it’s mine.

 

Kaat Claes took it when passing by. Between two doors, she turned to this narrow corridor, took the photo and continued on her way. Her gaze landed as I wanted the gaze of visitors to land.

 

A face-to-face with a rectangle trapped between two walls. A moment suspended between two rooms. An area occupied by a captive presence while the visitor is on the move.

 

I wanted this image.

 

Kaat Claes did not bend down, she did not come close, she did not play with the light since it is artificial light. She looked, she photographed and she gave me this picture.

 

My intention took shape in the eyes of Kaat Claes. One person was enough.

 

It’s all in there.

 

A trapped shape held with fragility between two walls. The impossibility of moving forward or backward, the fall or the ascent as the only options. An almost biblical light coming out of an opening in the ceiling. An electrical installation with red lights on. A yellow that radiates in the shade or that the shade is holding back. A narrow path to a closed door. Square tiles that advance in close ranks. Which line up further to go under the door, as if they were crawling even more on the ground.

 

The installation left this place to reinvent itself in a photo.

 

The photo is not a testimony - it is the work.

 

Stuck somewhere else.

 

 

 

 FR

 

Roshan Di Puppo, Stuck somewhere else, 2020

 

 

Sur cette photo on peut voir un test de mon installation Stuck pour l’exposition In The Grey Zone. Le lieu a fermé, l’exposition n’aura pas lieu, mon travail ne sera pas achevé. Tout ce qui me reste c’est cette photo.

 

Je ne n’ai pas pris cette photo et pourtant elle est mienne.

 

Kaat Claes l’a prise en passant. Entre deux portes, elle s’est tournée vers cet étroit couloir, elle a photographié et a continué son chemin.  Son regard s’est posé comme je souhaitais que le regard des visiteurs se pose. 

 

Un face à face avec un rectangle coincé entre deux murs. Un moment suspendu entre deux salles d’exposition. Une zone occupée par une présence captive alors que le visiteur est en mouvement.

 

Cette image je l’ai voulue.

 

Kaat Claes ne s’est pas baissée, elle ne s’est pas rapprochée, elle n’a pas joué avec la lumière puisqu’il s’agit d’une lumière artificielle. Elle a regardé, elle a photographié et elle m’a transmis cette photo.

 

Mon intention a pris corps dans le regard de Kaat Claes. Une personne a suffi.

 

Tout y est.

 

Une forme coincée, tenue avec fragilité entre deux murs. L’impossibilité d’avancer ou de reculer, seules s’offrent la chute ou l’ascension. Une lumière quasi biblique sortant d’une ouverture au plafond. Une installation électrique avec des témoins rouges allumés. Un jaune qui rayonne dans l’ombre ou que l’ombre étouffe. Un étroit chemin vers une porte close. Des carrelages carrés qui avancent en serrant les rangs. Qui s’alignent plus loin pour passer sous la porte, comme s’ils s’écrasaient encore plus au sol.

 

L’installation a quitté ce lieu pour se réinventer en photo. 

 

La photo n’est pas un témoignage - elle est l’œuvre.

 

Stuck somewhere else.